Tactisch gezien wordt de match van zaterdag tussen Newcastle en Aston Villa beslist op een plek waar niemand naar kijkt: de keuze van de doelman. Villa wint met 0-1 en in doel zette Unai Emery Zion Suzuki, ex-STVV. Hij verkoos hem boven Marco Bizot, ex-Genk. Twee oud-spelers uit de Jupiler Pro League voor één doel.
Ik ken dat. Ik heb ook twee keepers. De eerste komt op tijd. De tweede heeft de beste reflexen van heel Henegouwen, maar hij staat zondagochtend in de bakkerij en komt aan met de geur van warme pistolets om zich heen. De keuze van de keeper is het langste moment van mijn week. Zaterdagavond open ik mijn map, ik sluit mijn map, ik open hem opnieuw.
En de keuze van Emery hield stand. Suzuki hield in het begin van de tweede helft een schot van Sven Botman tegen. Het was het enige schot op doel van Newcastle, volgens The Guardian. Eén redding op negentig minuten. De keeper die speelt, moet al die tijd warm blijven voor één bal. Bij ons, op veld 2, blijft hij warm omdat hij achter de bal aan holt die de helling afrolt.
Het doelpunt kwam langs de andere kant: Johan Manzambi, met het hoofd, in de 36e minuut, op een voorzet van João Gomes. Een voorzet, een kopbal, een doelpunt. Dat zet ik dinsdag op training. Als ze met elf zijn, toch.
Met deze zege boekte Unai Emery zijn 100e overwinning in de Premier League. Ik zit zelf aan een cijfer dat de afgevaardigde weigert te noteren, maar het gaat vooruit.
Domme vraag, maar… de keeper die niet speelt, waarvoor traint die de hele week als er maar één schot is?
Goede vraag. Mijn tweede keeper warmt zich op voor de kantine. Zondag om drie uur pak ik mijn map weer. Eén keeper, één doel, op een vlak veld na, hè.
Het klopt, we hebben het nagekeken: BBC Sport · Football.
