Tactisch gezien moet je de scène in volgorde bekijken. In mei viert Bayern zijn titel. De spelers tillen om beurt de trofee op. En Michael Olise zit achteraan op zijn gsm te schaken. HLN schrijft het, en ik heb het twee keer herlezen, op de bank van veld 2, de handdoek op mijn knieën.
Ik ben een man van het veld. Als een speler van Vincent Kompany iets doet, oordeel ik niet: ik test het. Kompany wilde hem in München, hij haalde hem in de zomer van 2024 weg bij Crystal Palace, en volgens HLN heeft hij het over zijn discipline, zijn werk, zijn respect. Dus er zit een methode in. Ik zoek ze.
Zondag hebben we thuis gewonnen. Geen titel, drie punten. Maar in de prefabkleedkamer gaf ik een richtlijn: wie wil, haalt zijn gsm boven tijdens de viering. Voor de concentratie. De doelman haalde de zijne boven om te filmen. Onze nummer 8 opende een schaakpartij, verloor na twee zetten zijn paard en vroeg een wissel. Ik had er geen meer: ik had er al vijf gedaan, waarvan twee om de kinderen te gaan halen.
De afgevaardigde volgde het plan niet. Hij haalde zijn farde boven en schreef „gsm tijdens viering” in het vakje voor waarschuwingen. Daar bestaat geen vakje voor. Hij heeft het getekend.
Domme vraag, maar wat hef je omhoog als je wint met schaken? Ik heb het nagekeken: niets. Je geeft elkaar de hand en ruimt de stukken op.
Mijn analyse: de viering is een zwak moment. Iedereen kijkt naar de trofee, niemand bewaakt de diepte. Hij blijft in blok staan en denkt drie zetten vooruit. Dat zet ik dinsdag op training. Als ze met elf zijn, toch.
De balans van het experiment is gemengd. We hebben de overwinning half gevierd, de kop koffie is koud geworden, en nummer 8 wil revanche tegen de app. Ik geef toe dat Bayern één trofee meer heeft dan wij om mee te oefenen. Op een vlak veld na, hè.
Het klopt, we hebben het nagekeken: HLN.
