Turkije speelt morgenavond tegen de Duivels. Walfoot schrijft het. Ik las het in de frituur, in de geur van frietjes, om het na te kijken.
Vincenzo Montella heeft in Sclessin gesproken. In de catacomben. Het woord bevalt me. Hij riep opnieuw op tot kalmte. Hij zei: „We moeten ons vooral concentreren op de kwaliteit van het spel, eerder dan op het resultaat.”
In mijn tijd wilde men het spel en het resultaat. Zelden kreeg men allebei. Soms geen van beide. Maar men vroeg ze samen. Ik bekritiseer niet. Ik vergelijk.
Hij zei nog iets, dat ik respecteer: „Als er kritiek moet komen, laat ze dan mij gelden, ik neem ze op me.” Dat is ancien régime. Een trainer die de regen neemt voor de anderen. Ik heb het tweemaal herlezen.
Turkije verloor met 0-1 van Frankrijk en daarna met 1-4 van Italië. Nul punten. Montella wijst erop dat zijn ploeg zich plaatste voor het WK en voor Liga A, en dat ze niet altijd goed heeft gespeeld. Hij zegt dat van de vier ploegen die elk jaar naar Divisie A promoveren, er drie weer degraderen. Divisies tussen landen. In 1980 zou dat nooit gebeurd zijn. Men speelde het EK, en dan wachtte men op het volgende. Noteer dat ik niet tegen vooruitgang ben. Ik ben tegen deze vooruitgang.
Domme vraag, maar hoeveel divisies waren er in 1980? Ik heb het nagekeken, en eigenlijk weet niemand het.
Hij beschreef België als achtste op de FIFA-ranking. Ik heb nooit geweten wat die ranking betekent. Ik weet wat een match betekent. Morgenavond is er een. Enfin. Het is de tijd.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Walfoot.
