Tactisch gezien. Anderlecht won met 4-1, en de vier doelpuntenmakers hadden in de competitie nog niet gescoord. Bij ons betaalt de ploeg een frietje als een jongen voor het eerst scoort, voor de groep. Vier tegelijk, en de kantine had de transfermarkt gefinancierd.
Vitor Bruno was bekritiseerd door zijn CEO Kenneth Bornauw, zijn eigenaar Marc Coucke en de media. Coucke zei: „Onze coach mist ervaring”. Bornauw vindt, volgens een vraag aan Bruno na de match, dat hij het ingewikkeld heeft gemaakt door Mario Stroeykens op een positie te zetten die niet de zijne is.
Ik heb mijn map opengedaan. Een jongen op een positie zetten die niet de zijne is, doe ik elke zondag. Als ze met elf zijn, toch. Bruno antwoordde dat hij de mening respecteert, dat hij meningen niet bekritiseert, en prees dan Stroeykens, die bleef werken na zijn fouten in het begin van het seizoen en een goede match speelde. Dat is een trainer.
En dan: „Mijn ouders, en vooral mijn vader, hebben me geleerd problemen in de familie op te lossen, intern. Reken er niet op dat ik een show opvoer in het openbaar. Dat zal ik niet doen.” Intern, dat is bij mij de prefab-kleedkamer, deur dicht, de afgevaardigde bovenop de map. Mijn kleedkamer heeft geen VAR nodig, die heeft een afgevaardigde.
Over de pressing: de trainer van Westerlo betreurt, volgens de vraag aan Bruno, dat Anderlecht niet hoog pressde zoals gewoonlijk. Bruno zegt dat ze zich een beetje aangepast hebben zonder van identiteit te veranderen, dat ze in de tweede helft heel hoog speelden en 20 keer schoten. Aanpassen zonder van identiteit te veranderen, dat is mijn 4-4-2 op veld 2: op een helling, maar nog altijd een 4-4-2.
Het verschil met Gent, waar Anderlecht volgens de vraag een efficiëntieles kreeg, noemt hij efficiëntie. Twintig schoten, vier goals. Op een vlak veld na, hè.
Hij maakt geen show. Genoteerd. Dat is zeldzaam geworden.
Het klopt, we hebben het nagekeken: DH Les Sports+.
