De Rangers speelden zaterdagavond 2-2 gelijk bij Dundee, op Dens Park. Ze kwamen met zeven zeges op rij. Ze konden de leiding terugnemen. Ze hebben ze niet teruggenomen.
De score heeft me niet bezig gehouden. Wel een regel, verderop, in het verslag van BBC Sport. De Rangers hebben in de competitie 13 keer gescoord. Ze hadden er, naar het schijnt, bijna 20 moeten maken. Het cijfer heet xG. De verwachte goals.
Ik heb het twee keer herlezen, in de frituur, met mijn weekblad opgevouwen naast het frietzakje. Dertien goals gescoord, zeven ontbrekend. Goals die nooit hebben plaatsgevonden, en die iemand toch geteld heeft.
In 1980 was een goal een bal achter de lijn. Je zag het, je stond recht, je ging weer zitten. Die er niet in ging, daar sprak niemand meer over. Die hield je niet in reserve in een tabel. Ik bekritiseer niet. Ik vergelijk.
Op Dens Park lag de xG van de Rangers dicht bij 2. Ze scoorden twee keer. Bouanani vlak voor de rust, na de openingsgoal van Bradley Fink. Dan Nicolas Raskin, met een knal van ver, in de tweede helft. Deze keer waren het cijfer en het scorebord het eens. En toch werd het gelijkspel. Callum Jones maakte gelijk voor Dundee op een terugspeelbal naar doelman Ivor Pandur die niet aankwam.
Derek McInnes zei tegen BBC Sport: „Maar we kunnen niet op verplaatsing gaan en drie keer moeten scoren om een match te winnen.” Hij heeft gelijk. Met de xG kun je zelfs nul keer scoren en er drie verwacht hebben. Wie dat troost, precies.
Domme vraag, maar als je de verwachte goals van het hele seizoen optelt, wacht er dan nog ergens iemand op?
Noteer dat ik niet tegen vooruitgang ben. Ik ben tegen deze vooruitgang. Mijn buur op de tribune zei vroeger dat die en die aanvaller had moeten scoren. Dat noemde men een mening. Vandaag is het een kolom.
Celtic kan zijn voorsprong tot vier punten uitbouwen als het zondag om drie uur, Britse tijd, Hearts klopt. Die speelt tenminste op een fatsoenlijk uur. Enfin. Het is de tijd.
Het klopt, we hebben het nagekeken: BBC Sport.
