Domme vraag, maar hoelang mag je er eigenlijk over doen om naar de stip te lopen? Ik vraag het omdat Trayvon Reid, Jamaicaanse aanvaller van Mount Pleasant, er 19 seconden over deed. In slow motion. Ik heb het genoteerd in mijn notitieboekje, tabblad “rituelen”, net onder het opwarmen in hesje.
De context, voor wie net als ik in de trein van 7.32 uur zat: Mount Pleasant nam het in de play-offs van de CONCACAF Caribbean Cup op tegen Sando, een club uit Trinidad en Tobago. Mount Pleasant had vroeg de score geopend. Na het halfuur wees de scheidsrechter naar de stip, en Reid nam de strafschop om de voorsprong te verdubbelen.
Volgens Sporza hoopte hij zo de Trinidadiaanse doelman van zijn stuk te brengen. Ik vond dat een eerlijk idee. Als je lang op iets wacht, ga je stressen. Zo heeft men me de blessuretijd leren kennen.
Alleen: het schot was zeer zwak, en doelman Teshorne Ragoo stopte het. Ik heb de scène nagespeeld op mijn kot, met een prop papier en de vuilnisbak. Na 19 seconden trage wandeling was ik het die van mijn stuk gebracht was. De vuilnisbak had zich niet verroerd.
Na de rust maakte Sando gelijk. Mount Pleasant houdt zijn kansen intact voor de terugmatch, en het filmpje ging de rondte doen op sociale media.
Tactisch gezien, die trage wandeling train ik ook. Maar bij ons vraagt de afgevaardigde na tien seconden of we een stoel nodig hebben.
In het basket heeft de vrije worp een klok, ik heb gekeken. Hier zocht ik de tijdslimiet voor wandelen. Ik heb het nagekeken, en eigenlijk weet niemand het. Kortom, ik heb nog veel te leren.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Sporza.
