Real Madrid heeft zaterdag in de Liga met 1-0 gewonnen van Villarreal. Yan Diomande scoorde in de 63e minuut op een pass van Valverde. De VAR controleerde een mogelijke buitenspelsituatie. Ze keurde goed. Ze keurt ook wel eens goed.
In de 71e minuut scoort Vinicius Junior. De VAR gaat terug in de tijd. Niet een paar seconden. Tot aan het begin van de fase, waar hij Nathan Saliba, de ex-speler van Anderlecht, aan de haren had getrokken. Doelpunt afgekeurd. Rode kaart in de 72e.
In 1980 zag de scheidsrechter de fout, of hij zag ze niet. Zag hij ze niet, dan ging ze met ons mee naar huis. Op maandag praatten we erover in de frituur. We vonden ze niet een minuut later terug op een scherm. De VAR is geen vooruitgang, het is een bekentenis. Hier bekent ze alles, zelfs wat eraan voorafging.
Ik bekritiseer niet. Ik vergelijk. Het reglement is toegepast, het feit was er. Wat veranderd is, is de tijd. Vroeger duurde een doelpunt net lang genoeg om het te applaudisseren. Nu duurt het zolang als nodig is om het te herbekijken.
De rest van de wedstrijd heb ik in mijn weekblad gelezen. Kylian Mbappé had meerdere grote kansen. Gulacsi stopte ze allemaal. Thibaut Courtois maakte meerdere reddingen, waaronder een op Gerard Moreno. Met tien man hield Real de 1-0 vast. Een doelman die schoten tegenhoudt. Dat, tenminste, is niet veranderd.
Een VAR die een ex-Anderlecht-speler gelijk geeft, dat noem ik historisch. Ik weeg mijn woorden.
José Mourinho weigerde na de match met de pers te praten. Vroeger spraken de trainers ook weinig. Maar we wachtten niet zo op hen. Enfin. Het is de tijd.
Het klopt, we hebben het nagekeken: HLN.
