Wereldkampioen. Zondag. In het Heizel… pardon, in het Koning Boudewijnstadion, Marcel werkt aanstekelijk. Als we Italië kloppen, zijn we geplaatst voor de kwartfinales van de Nations League en worden we officieus wereldkampioen. Dat is historisch. Ik weeg mijn woorden.
Ik postte dat in “De Duivels van zondag”. Mijn schoonbroer antwoordde “officieus” met drie vraagtekens. Ik heb niet geantwoord. Ik ben beheerder.
Want ik heb me ingelezen. Het is de UFWC. Wie de kampioen verslaat, pakt de titel. Italië pakte hem donderdag in Milaan door Frankrijk met 3-1 te kloppen. Daarvoor was het Frankrijk, en wij misten de kans in september, en daarna in oktober. Twee keer. Dat is een schande. Ik weeg mijn woorden ook.
Maar er zit iets positiefs in. We hebben hem al vier keer gehad: 1984, 1985, 1986 en van 1989 tot 1990. In 1989 begonnen we met 3-0 tegen Denemarken, daarna 3-0 tegen Portugal, 2-2 tegen Zwitserland, 1-1 tegen Luxemburg. Ongeslagen, dus. Tot 17 januari 1990, 0-2 tegen Griekenland. Daar praat ik niet over.
Bijna 37 jaar wachten. Dat is langer dan mijn abonnement, en mijn abonnement loopt al heel lang.
Goed. De FIFA erkent het niet. Ik zeg dat niet omdat ik supporter ben. Eigenlijk wel. En bij een gelijkspel houdt Italië hem. Gelijkspel tegen Italië, dat zou goed zijn, maar het zou een schande zijn. Allebei.
Domme vraag, Nadine: waar vier je een officieuze titel?
In de WhatsAppgroep, Louise. Nu nemen we match per match, hè.
Het klopt, we hebben het nagekeken: VoetbalPrimeur.be.







