Wales versloeg Noorwegen met 2-1 in de Nations League, in het Cardiff City Stadium. Oscar Bobb had Noorwegen op voorsprong gezet, Dan James en Neco Williams scoorden voor de Welshmen. Het is hun eerste overwinning in zeven wedstrijden en hun eerste in de Nations League A. Maar mij hield het einde tegen.
Domme vraag, maar een shirtruil, is dat wel een ruil? Ik had begrepen dat twee spelers hun shirt uittrekken en aan elkaar geven. Twee shirts, twee handen, elk één richting. Ben Cabango, verdediger van Swansea City, vroeg na het laatste fluitsignaal het shirt van Erling Haaland. Haaland gaf het. Het shirt van Cabango nam hij niet.
Cabango vertelde het aan de BBC: „Ik heb het na de match gepakt. Hij stond er gewoon, dus ik dacht: ‚Waarom niet?’ Hij gaf me gewoon het shirt… maar hij nam het mijne niet.”
Ik heb een tabblad geopend in mijn notitieboekje, tussen „blessuretijd” en „hesjes”. Titel: „ruil in één richting”. Ik heb het nagekeken, en eigenlijk weet niemand of daar een regel voor bestaat. In het basket schudt men elkaar de hand, ik heb gekeken, en iedereen houdt zijn eigen hand.
Wat me raakt: Cabango, 26 jaar, speelde zijn 18e interland. Hij was na de 0-2-nederlaag in Denemarken, zondag in Kopenhagen, teruggekeerd in de basisploeg. Hij had in Lissabon al tegenover Cristiano Ronaldo gestaan. Hij zei tegen de BBC: „Het is surrealistisch om in hetzelfde kamp tegen Ronaldo en Haaland te spelen.” En ook: „Ik zou zeggen dat het waarschijnlijk mijn beste match voor Wales was.”
Bondscoach Craig Bellamy prees Cabango en aanvoerder Ben Davies: „Ze waren briljant, echt, echt heel goed”, zei hij tegen de BBC.
Een shirt zonder iets terug, mejuffrouw, dat noemt men een cadeau. Vroeger deden we dat ook.
Cabango houdt dus twee shirts over: het zijne en dat van Haaland. Ik heb dat genoteerd in de kolom met de goede zaken. Kortom, ik heb nog veel te leren.
Het klopt, we hebben het nagekeken: BBC Sport.
