Dat is historisch. Ik weeg mijn woorden. België is derde van Europa. Achter Turkije en Portugal, vóór Italië met zes trainerswissels, vóór de Ligue 1 met vier, vóór de Liga met drie. Voor één keer kloppen we Frankrijk ergens in zonder te spelen.
Goed. Het is de ranglijst van vervangen trainers. Ik postte het cijfer in „De Duivels van zondag” voor ik de hele zin had gelezen. Mijn schoonbroer antwoordde met een duimpje. Hij leest altijd de hele zin.
Zeven clubs in twee weken. Michael Beale nam ontslag bij Zulte Waregem na 0 punten op 18. Lars Friis bij Cercle, Frédéric De Meyer bij STVV, Edward Still bij La Louvière, Jess Thorup bij Genk en Tim Bakens bij Beveren kregen de laan uit. Timmy Simons trok van OH Leuven naar Genk. Met Michiel Jonckheere bij Kortrijk in september zijn het er acht. Bijna de helft van de competitie heeft een nieuwe hoofdtrainer. Dat is een schande. Ik weeg mijn woorden ook.
En toen las ik over de Eredivisie. Zelfde formaat, drie ontslagen. Drie. Nederland, rustiger dan wij. Dat had ik niet zien aankomen. Maar wij hebben ervaring: in 2022-2023 eindigde het seizoen met dertien wissels, ongeveer het Belgische gemiddelde. Acht half november is dus normaal. Historisch en normaal, ja, allebei, plaats 14.
Er zit positiefs in. Volgens de gegevens van HLN pakt een club duidelijk meer punten in de eerste tien matchen onder een nieuwe trainer. Daarna zwakt dat af en doet hij het even goed als zijn voorganger. Tien matchen gegarandeerd geluk. Ik zeg dat niet omdat ik supporter ben. Eigenlijk wel.
Acht trainers in één seizoen. Vroeger hielden we dezelfde tot hij een tribune werd.
Eén zorg blijft: van de clubs op plaats 12 of lager heeft alleen Antwerp zijn trainer nog niet vervangen. In mijn WhatsAppgroep noemen we dat stabiliteit. Of reserve. Niet slecht, hoor.
Het klopt, we hebben het nagekeken: HLN.







