Domme vraag, maar hoe kan een trainer die zeven matchen op rij niet verliest nog vertrekken? In het basket houdt men degene die wint. Ik heb gekeken.
Timmy Simons was trainer van OH Leuven. De ploeg begon het seizoen met 0 op 15, pakte daarna zeven zeges zonder nederlaag en staat nu tiende in de Pro League. En nu is hij de nieuwe hoofdtrainer van KRC Genk, met een contract tot 2029. Hij leidde zijn eerste training op de dag van de aankondiging. Hij volgt Jess Thorup op, die ontslagen werd.
Ik las het communiqué van Leuven in de trein van 7.32 uur en opende een nieuw tabblad in mijn notitieboekje: „loyaliteit”. De club zegt dat de samenwerking met Simons „altijd gebouwd is op wederzijds vertrouwen, engagement en loyaliteit”. Daarna: „We begrijpen zijn ambitie om een nieuwe professionele uitdaging aan te gaan.” Daarna: de manier waarop stelt hen teleur. Drie zinnen, drie gevoelens. Ik heb begrepen dat een communiqué in het voetbal beleefd boos kan zijn.
Er is een tweede tabblad: „gelijkaardig”. Volgens HLN verloor Leuven vorig jaar al David Hubert aan Union op een gelijkaardige manier. Men zegt me dat het nu eenmaal zo gaat, trainers die goed draaien trekken grote clubs aan. Oké, maar wat dan nog? Is winnen dan riskant?
Een trainer bleef. Nu heeft hij een contract tot 2029. Dat is niet hetzelfde.
Genk heeft intussen 15 punten op 33, opent dezelfde dag zijn nieuwe trainingscentrum en haalt Igor de Camargo van Jong Genk als assistent. Simons zei aan HLN dat hij „elke dag vol gas” vraagt. In afwachting van een opvolger geeft Leuven de sportieve leiding aan assistent Jay Shoffner. Ik heb zijn naam bovenaan op de volgende pagina geschreven, voor het geval hij zeven matchen wint.
Het klopt, we hebben het nagekeken: HLN.






