We hebben Turkije met 1-2 verslagen, uit, in Izmir. Dat is historisch. Ik weeg mijn woorden.
Maar eerst kregen we een doelpunt tegen op een vrije trap van Güler. Een vrije trap. Tegen ons. Op dat moment was het een schande, ik heb het woord in de WhatsAppgroep „De Duivels van zondag” getypt nog voor de bal uit het net was. Mijn schoonbroer stuurde een duimpje. Dat duimpje heb ik niet gewaardeerd.
En dan De Bruyne, en dan De Ketelaere. Vier minuten. Ik had amper tijd om mijn bericht te wissen. De bondscoach zei dat hij de reactie na het doelpunt mooi vond, dat hij het stadion wilde doen zwijgen en dat we de controle over de bal moesten terugnemen. Ik heb de groep ook doen zwijgen. Tien minuten lang schreef niemand iets.
Op het einde had Senne Lammens twee keer een redding, op Gül en op Çalhanoglu. Twee. Ik heb luidop meegeteld in mijn living, het is er killig en ik had de verwarming niet aangezet. Hugo Cuypers, van Monterrey, mocht in de 80e minuut invallen voor zijn debuut bij de Duivels. Debuteren met een overwinning, dat is een teken.
Van Bommel zei dat de spelers maar heel weinig dagen hadden gehad om zich voor te bereiden en dat hij vooral het positieve onthoudt. Ik zeg dat niet omdat ik supporter ben, nou ja toch, maar er zit positiefs in. Met 9 punten zijn we zeker van een plaats bij de beste derde ploegen en degraderen we niet meer.
Vier minuten om een match om te draaien, ik noem dat een omschakeling. Dinsdag trainen we dat.
Zondag is het Italië, voor de tweede plaats en een ticket voor de kwartfinales. Historisch, mogelijk. Een schande, mogelijk ook. Nu nemen we match per match, hè.
Het klopt, we hebben het nagekeken: DH Les Sports+.







