Tactisch gezien moeten we bij het begin starten. Italië scoort eerst, via Pio Esposito. Dan zeg ik in mijn geprefabriceerde kleedkamer aan de jongens: niet in paniek raken, we houden het blok bij elkaar. De Duivels raken ook niet in paniek. Maxim De Cuyper maakt gelijk, Nathan Ngoy en Jeremy Doku maken er 3-1 van. In minder dan een kwartier.
Een kwartier. Bij ons is dat de tijd die de afgevaardigde nodig heeft om de map met de kaarten terug te vinden.
Daarna trapt Diego Moreira de vierde binnen op de counter, in de 80e minuut volgens Voetbalkrant. Die omschakeling, dat zet ik dinsdag op training. Als we met elf zijn, toch. En Senne Lammens stopt op het eind een penalty van Esposito. Een keeper die een strafschop stopt, die heb ik niet, maar ik heb er respect voor.
Dan las ik wat Mark van Bommel aan Sky Sport Italia zei: „Als Donnarumma niet in doel had gestaan, hadden we er zes gemaakt.”
Zes. Die redenering ken ik van buiten. Het is de mijne, elke maandag voor het klassement. We verloren met 2-1, maar zonder hun keeper, zonder de wind, zonder de helling van veld 2 wonnen we met 5-2. De voorzitter zou het er volgens mij mee eens zijn. Het verschil is dat Van Bommel het zegt na een gewonnen match met 4-1. Ik heb het nog nooit na een overwinning gezegd. Ik had de kans nooit.
Hij had het ook over Kevin De Bruyne, bij HLN: „Hij kan nog elke week topniveau aan. Als je hem zo ziet voetballen, is dat een genot voor het oog.” Een assist tegen Italië, een goal de week voordien tegen Turkije, op 35 jaar. Ik heb ook een verdediger van 35. Bij hem is het een genot voor het oog wanneer hij gaat zitten.
Vier is historisch. Zes zou ook historisch geweest zijn, maar die heb ik niet gezien.
België zit in de kwartfinales. Italië, dat voor de match 10 punten had tegenover 9 voor ons, eindigt derde. En Donnarumma heeft, als we Van Bommel volgen, vier goals geslikt terwijl hij er twee redde. Bij ons zouden ze dat een goede match noemen, op een vlak veld na, hè.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Football Italia.





