België heeft Italië met 4-1 geklopt. Italië. Vier. Dat is historisch. Ik weeg mijn woorden. Ik postte de score in „De Duivels van zondag” nog voor mijn cornetje friet op was, en mijn zwager antwoordde met een duimpje. Een duimpje, voor een 4-1. Ik commentarieer niet.
En dan Jérémy Doku. Het derde doelpunt, die dribbel. Ik heb het drie keer teruggespoeld, bij de derde keer stond ik recht uit mijn zetel. Hij was een van de beste Duivels op het veld, net als enkele dagen eerder in Izmir tegen Turkije. Historisch, twee keer na elkaar. Enfin, niet slecht.
Maar voor de microfoon van VTM zei hij: „Ik vond mezelf niet zo goed. Ik had het gevoel dat ik veel ballen verloor, dat ik niet zeker genoeg was van mezelf.” Hij voegde eraan toe dat hij weet dat hij veel beter kan, „vooral met de ruimte die ik had”.
Mijn thermometer maakte een raar geluid. Als hij niet tevreden is, wat ben ik dan, ik die „historisch” in de groep heb geroepen? Een schande? Ik heb mijn zin herlezen. Ik heb hem laten staan. Ik zeg dat niet omdat ik supporter ben. Eigenlijk wel.
Over zijn doelpunt zei hij: „Dat doelpunt was een ingeving. Ik moet het nog eens bekijken. Eerlijk gezegd weet ik niet hoe ik dat gedaan heb.” Ik ook niet, Jérémy. En ik heb het drie keer herbekeken.
Een speler die scoort en zichzelf maar middelmatig vindt. In 1980 zou dat nooit gebeurd zijn. Toen vond men zichzelf goed, ook zonder te scoren.
Over de ploeg was hij wel erg tevreden. Er zit positiefs in. Men vroeg hem of „The best is yet to come”. Hij antwoordde: „Exact”. Eén woord. Ik heb de thermometer in de koelkast gelegd: historisch en niet zo goed in dezelfde avond, hij houdt het niet vol tot de volgende match.
Het klopt, we hebben het nagekeken: 7sur7.






