België heeft Italië met 4-1 verslagen. Ik las de analyse van de VTM-consultants bij de rust op Walfoot, in de trein van 7.32 uur, met mijn notitieboekje open op het tabblad „dingen die men zegt”.
Marc Degryse zei: „Doku kan alleen met fouten worden gestopt. Dat was al zo tegen Turkije. Hij zit echt in een uitzonderlijke vorm en hij heeft dat opnieuw bewezen”. Domme vraag, maar als de enige manier om iemand te stoppen verboden is, stop je hem dan echt?
Ik heb het nagekeken. Een fout wordt gefloten, en de ploeg van Doku krijgt de bal terug. Dus je stopt hem wel, maar je geeft hem de bal terug. In het basket bestaat dat ook, maar daar tellen ze de fouten tenminste en moet je er bij de vijfde af. Ik heb gekeken.
Frank Boeckx noemde het derde Belgische doelpunt uitzonderlijk en haalde daarbij Doku aan voor zijn souplesse, kracht en efficiëntie. Drie woorden. Ik heb voor elk een kolom gemaakt.
Er staan nog andere dingen in het notitieboekje. Degryse zegt dat België na de eerste tien minuten volledig de plak zwaaide, en hij prees De Bruyne, Lavia en Tielemans. Boeckx zei: „In het begin durfden we nog niet echt ons voetbal te spelen.” We. Hij had het over de Belgen. Ik heb de redactie gevraagd of een consultant „we” mag zeggen. Men zegt me dat het altijd zo geweest is, oké, maar wat dan nog?
Bij ons zetten we spelers die je alleen met fouten kunt stoppen met de helling mee.
Het schijnt dat de groep uit Turkije, Frankrijk en Italië bestaat. Ik heb een lijn toegevoegd: tegen Turkije al fouten. Niemand heeft de tweede manier al gevonden.
Het klopt, we hebben het nagekeken: Walfoot.





