Tactisch gezien moeten we eerst de feiten op een rij zetten. Italië verloor met 4-1 van de Rode Duivels. Het had nochtans de leiding genomen. En daarvoor had het Frankrijk met 3-1 verslagen. Roberto Mancini gaf toe dat België beter was, en hij gaf zijn uitleg, zoals VoetbalPrimeur het optekende: „De Belgen waren beter, we waren nochtans goed begonnen. We werden nochtans moe na die twee tegengoals.”
Ik las dat met mijn farde open op mijn knieën. En ik glimlachte, want het argument van de vermoeidheid ken ik. Ik gebruik het zelf. Op zondag, als we de 2-0 slikken, zegt er altijd een van mijn jongens dat hij sinds de match van vorige week pijn in de benen heeft. Alleen: bij ons was er vorige week geen match. Er was een doopfeest.
Mancini heeft wel een echt dossier: „De wedstrijd van Frankrijk zat nog in onze benen, denk ik.” Frankrijk met 3-1 kloppen laat sporen na, ik zeg niet van niet. Bij ons laat de buur kloppen vooral sporen na in de kantine.
Wat ik onthoud, is de structuur. Je begint goed, je staat voor, je slikt twee goals, en dan gaan de benen eraf. Ik zie het elke zondag. Het niveau in derde provinciale is enorm gestegen, de mensen beseffen dat niet: wij spelen exact hetzelfde scenario als Italië, op een vlak veld na, hè.
Hij zei ook dat België „snelheid en kwaliteit” heeft en dat het voor hem „één van de topteams in Europa” is. Ik heb die zin uitgeknipt. Hij gaat op de muur van de prefab kleedkamer, naast het schema van de hesjes.
Een van de beste ploegen van Europa, en dat zegt Italië. Historisch. Ik weeg mijn woorden.
En dan is er het slot, dat me als trainer raakte: „Met tien punten ben ik tevreden over deze groepsfase van de Nations League. We hebben vooruitgang gemaakt.” Met 4-1 verliezen en zeggen dat je vooruitgang boekte, over het geheel genomen. Dat is een trainerspraatje. Maandag haal ik het woordelijk boven bij de afgevaardigde, met het klassement erbij.
Het klopt, we hebben het nagekeken: VoetbalPrimeur.be.





