Mancini zei dat het niet in de mentaliteit van Italië zit om af te wachten. Dat is een provocatie. Ik weeg mijn woorden. Eigenlijk is het vooral goed nieuws, want een ploeg die aanvalt laat ruimtes open, en ruimtes, dat is historisch voor ons.
Ik som het even op voor de WhatsAppgroep, die al veertig vragen gesteld heeft. Zondag, 20.45 uur, Koning Boudewijnstadion. Italië versloeg Frankrijk donderdag met 3-1, na een achterstand, en staat bovenaan. Een gelijkspel volstaat. Wij moeten winnen. Geen berekening, geen zuinige opstelling, niets.
Mancini zegt ook: „Om te winnen moet je aanvallen, geen schrik hebben, ook niet in moeilijke momenten.” En hij vindt dat België als ploeg niet zo ver van Frankrijk staat. Niet zo ver van Frankrijk. Ik heb het voorgelezen aan mijn schoonbroer. Hij zei dat het een compliment was. Ik zei dat het historisch was. We zijn het voor één keer eens, het is een schande.
En dan september. 0-2 in het Olimpico, Godts en Lukebakio, voor de eerste van zijn tweede mandaat. Ik herinner het me natuurlijk: ik heb de screenshot sindsdien als profielfoto.
Bovendien is Lukaku terug aan Belgische kant, volgens de bron. En Cambiaghi valt uit bij hen. Ik zeg niet dat het een teken is. Eigenlijk wel.
Een ploeg die belooft aan te vallen met een gelijkspel op zak. In 1980 noemden we dat een persconferentie.
Mijn thermometer wijst historisch en niet zo ver van Frankrijk tegelijk aan. Hij heeft nooit iets anders gekund. Nu nemen we match per match, hè. Er blijft er nog één over.
Het klopt, we hebben het nagekeken: DH Les Sports+.





