Tactisch gezien, Izmir. België wint met 1-2 in Turkije, De Bruyne maakt gelijk na een actie van Doku. En daarna zegt hij aan L’Avenir: “Ik was niet tevreden over mijn eerste 20 minuten, de slechtste van dit seizoen.”
Ik heb mijn map met opstellingen opengeslagen, die met de koffievlek van de kantine, en gezocht naar een lege pagina om dat te noteren. Een speler die zelf komt zeggen dat zijn eerste twintig minuten niet goed zaten. Bij mij gebeurt dat nooit. Bij mij legt men na twintig minuten uit dat veld 2 afhelt richting kantine en dat de zon in de ogen scheen. Regent het, dan is het de regen. Is het mooi weer, dan is het de zon. Nog nooit was iemand slecht in mijn kleedkamer, de mensen beseffen dat niet.
Aan HLN zegt hij: “Ik wou na die 20 slechte minuten – individueel mijn slechtste minuten van het seizoen – ook een reactie geven.” Dat is de speech die ik bij de rust afsteek. Alleen houdt hij ze zelf, tijdens de match, zonder handdoek, zonder gsm die trilt. Dat zet ik dinsdag op training. Als ze met elf zijn, toch.
De rest is collectief. Vier doelpogingen, niemand bij de Duivels schoot vaker. Drie van de acht Belgische goals in de Nations League, alle tegen Turkije. Op de heenmatch in Sclessin twee goals, waaronder eentje uit een stilstaande fase. Een stilstaande fase. Mijn ingestudeerde vrije trap eindigt op de parking, maar de intentie is er.
Domme vraag, maar hoe meten ze die twintig minuten? Met een chronometer, of met een schriftje?
Hij gaat er in de 70e minuut uit. Ik wissel ook na 70 minuten, dan moeten de kinderen opgehaald worden.
Hij zei ook nog: “De oude is er nog.” Dat wilde ik zondag tegen mijn kleedkamer zeggen. Mijn rechtsachter vroeg over wie ik het had. Ik wees naar de afgevaardigde.
Zondag Italië, met een ticket voor de kwartfinales op het spel. Op een vlak veld na, hè.
Het klopt, we hebben het nagekeken: L'Avenir.






